Ζωγραφική με αριθμούς – Γυμνό

Το εικονιστικό γυμνό επιβάλλει μια αυστηρότητα που η τοπιογραφία αγνοεί: η παραμικρή ανακριβής αναπαράσταση των αναλογιών ξεχωρίζει αμέσως, ακόμη και σε έναν άπειρο θεατή. Ένα σετ ζωγραφικής γυμνού «ζωγραφίστε με αριθμούς» διατηρεί αυτή την απαίτηση για ακρίβεια, αφαιρώντας παράλληλα το εμπόδιο του προπαρασκευαστικού σχεδίου. Κάθε αριθμημένη περιοχή αντιστοιχεί σε μια συγκεκριμένη απόχρωση του δέρματος, γεγονός που επιτρέπει την αναπαραγωγή των διαβαθμίσεων της σκιάς χωρίς να έχει κανείς μελετήσει την ανατομία για χρόνια.

Ζωγραφίζοντας το χρώμα του δέρματος: σκιές και αποχρώσεις του ανθρώπινου σώματος

Η δυσκολία του γυμνού δεν έγκειται στο περίγραμμα του σώματος, αλλά στο ίδιο το χρώμα του δέρματος. Ένα δέρμα που φωτίζεται από μπροστά χρησιμοποιεί μόνο 3 έως 4 τόνους· υπό πλάγιο φως, ένας ζωγράφος εργάζεται με 6 έως 8 αποχρώσεις για να αποδώσει τη μετάβαση από τη φωτεινότητα στη σκιά που πέφτει κάτω από μια κλείδα ή ένα γόνατο. Τα σετ ακολουθούν αυτή την αρχή, αριθμώντας ξεχωριστά τις ζώνες άμεσου φωτός, ημίφωτος και σκιάς, με αποχρώσεις που συχνά πλησιάζουν την κίτρινη ώχρα, τη φυσική γη της Σιένα και την καμένη γη της σκιάς, τα τρία χρωστικά που χρησιμοποιούνταν στα εργαστήρια για το χρώμα του δέρματος πριν από την έλευση των συνθετικών ακρυλικών. Το αποτέλεσμα αποφεύγει το επίπεδο εφέ που προδίδει ένα γυμνό που δεν έχει αντιμετωπιστεί σωστά, όπου όλο το δέρμα έχει την ίδια ομοιόμορφη απόχρωση.

Γυναικείο γυμνό, ανδρικό γυμνό, ζευγάρι: τρεις διαφορετικές λογικές σύνθεσης

Ένα γυναικείο γυμνό παίζει παραδοσιακά με τις καμπύλες και τη στροφή του κορμού, μια στάση που ο Ingres έφερε στα άκρα το 1814 με Η Μεγάλη Οδαλίσκη, όπου η σπονδυλική στήλη έχει αρκετές σπονδύλους παραπάνω από την πραγματική ανατομία για να τονίσει την κυματοειδή γραμμή. Ένα ανδρικό γυμνό βασίζεται περισσότερο στη μυϊκή δομή και στη γραμμή των ώμων, με πιο έντονες αντιθέσεις τόνου στις οστικές περιοχές: κλείδα, γόνατο, αστράγαλος. Το γυμνό με δύο πρόσωπα προσθέτει έναν επιπλέον περιορισμό, την ισορροπία των όγκων μεταξύ των δύο σωμάτων και τη συνοχή της κοινής πηγής φωτός, μια άσκηση που τα σετ ζευγαριών αντιμετωπίζουν αποδίδοντας έναν κοινό αριθμό σκιάς στις ζώνες επαφής μεταξύ των δύο μορφών.

Μια ιστορία του γυμνού που ξεπερνά το καθαρά αισθητικό ζήτημα

Το ακαδημαϊκό γυμνό που διδασκόταν στα εργαστήρια του 19ου αιώνα εξυπηρετούσε έναν συγκεκριμένο στόχο: να εκπαιδεύσει το μάτι στις αναλογίες πριν από την προσέγγιση οποιουδήποτε άλλου θέματος, πορτρέτου ή τοπίου. Αυτή η ιεραρχία καταρρέει το 1863, όταν ο Μανέ εκθέτει την «Ολυμπία» στο Σαλόν του Παρισιού και προκαλεί σκάνδαλο, όχι λόγω της γυμνότητας καθεαυτής –η οποία ήταν ήδη αποδεκτή στις μυθολογικές σκηνές–, αλλά επειδή το μοντέλο κοιτάζει τον θεατή κατευθείαν στα μάτια, απομακρύνοντας το γυμνό από την αλληγορική του λειτουργία. Η αναπαραγωγή σήμερα αυτού του είδους της σύνθεσης κατά αριθμό επιτρέπει να κατανοήσουμε εκ των έσω γιατί μια επιλογή βλέμματος ή στάσης αλλάζει εντελώς την ανάγνωση ενός πίνακα, πολύ πέρα από τη μοναδική ανάμειξη των χρωμάτων.

Επιλέξτε το μέγεθος και ξεκινήστε χωρίς προηγούμενη εμπειρία

Τα πιο κατάλληλα μεγέθη για το γυμνό κυμαίνονται μεταξύ 40×50 εκ. και 50×70 εκ.: κάτω από 30×40 εκ., οι αποχρώσεις του δέρματος χάνουν την ευκρίνεια τους λόγω έλλειψης επαρκούς επιφάνειας για την απόδοση των μεταβάσεων των τόνων. Κάθε σετ περιέχει έναν προ-σχεδιασμένο καμβά, αριθμημένα βαζάκια ακρυλικής μπογιάς, δύο ή τρία πινέλα διαφορετικών μεγεθών (λεπτό για τα περιγράμματα του προσώπου και των χεριών, πλατύτερο για τις ομοιόμορφες επιφάνειες του δέρματος) και ένα στήριγμα στερέωσης.

• Αρχάριοι: ξεκινήστε με ένα γυμνό σε προφίλ, το οποίο είναι λιγότερο απαιτητικό από άποψη προοπτικής σε σχέση με μια πόζα από μπροστά ή σε τρία τέταρτα
• Έμπειρος ζωγράφος: προτιμήστε ένα ζευγάρι ή μια πόζα με αντίθετο φως, που απαιτεί περισσότερες αποχρώσεις σκιάς

Υπολογίστε μεταξύ 8 και 15 ωρών εργασίας, κατανεμημένες σε διάφορες συνεδρίες, για ένα μέγεθος 40×50 cm, καθώς το χρώμα του δέρματος απαιτεί συνήθως δύο έως τρεις στρώσεις για να καλύψει ομοιόμορφα τον καμβά χωρίς να αφήνει να διαφαίνεται το υποκείμενο αριθμημένο περίγραμμα.